Życie jest zbyt krótkie na wszystko. Na to żeby je przespać, na to żeby je zmarnować, na to żeby robić co się nam podoba, na to żeby robić tylko to co nam wolno, na to żeby żałować, na to żeby nie uczyć się na błędach. Generalnie jest bardzo krótkie. Nie wiadomo kiedy, nie wiadomo jak, człowiek się starzeje, oczywiście nie jest w stanie sobie przypomnieć co się działo w dniach których nie pamięta, ale życie jest za krótkie aby myśleć o zapomnianych dniach. Ale zawsze można się jakoś utrwalić. Od dawien dawna ludzie znajdowali przeróżne sposoby na pozostanie w pamięci. Jednym się to udało bardziej, innym mniej, jedni mieli więcej sprytu, inni podeszli do sprawy tradycyjnie. Tak więc od zawsze na zawsze ludzie pisali wiersze, książki, komponowali muzykę, później ją nawet nagrywali. Jedni zabijali na potęge, a inni ratowali co i kogo mogli. Jedni kupowali świętość, inni starali się dosięgnąć gwiazd. Ale coś robili. Bo jak nam wszystkim wiadomo czyn jest dobry. Bo tak naprawdę, właściwie czyn to czyn, czy zły czy dobry, to czyn. Bo nikt nie będzie się zastanawiać jakim nakładem cierpienia, ale co zrobiliśmy. A my i tak kiedyś umrzemy.
Mimo to polecam życie w zgodzie z własną naturą.
Niektórym nie jest pisane bycie zapamiętanym. A co do przeznaczenia to napisze o tym kiedyś tam indziej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz