Niedoczekanie.

Jak ludzie żyli by gdyby nie mieli wyznaczonych odgórnych celów. Społeczeństwo nie zdaje sobie sprawy z tego że żyjemy w wirtualnym świecie. Codziennie rano wstajemy. I nawet nie myślimy o tym że w ten sposób nasze krótkie życie wypełnia się przez masę przekleństw gdy dzwoni budzik. I oczywiście moglibyśmy od tego się odciąć, ale tylko teoretycznie bo stworzyciele tego systemu zabezpieczyli nas z każdej strony przed ucieczką z ich zaplanowanego dla nas świata. Aby żyć pełnią życia, tak jak chcemy, tak jak marzymy aby to robić musielibyśmy bardzo się zsolidaryzować, ale znam takich których ograniczona mentalność na to nie pozwoli. No i koło się zamyka. Mamy tu siedzieć i się nudzić, męczyć i cierpieć. I nic z tego nie wyniknie choćbyśmy zaczęli nad tym medytować.
No chyba że ktoś ma bardziej otwartą głowę od 70 procent tych którzy nie mają.

Moja kosmiczna rodzina musi wreszcie mnie uwolnić od tego kraju ziemskiego.

La Foule

Oglądając to nagranie wyraźnie czuję unoszący się w powietrzu kurz, zapach tytoniu pomieszany z zapachem starej sceny z dębowych desek. Widzę oczyma wyobraźni czerwoną, ciężką zakurzoną kurtynę. Magiczne dźwięki rozbrzmiewają w duszach i przyśpieszają oddech. Piosenka z niewiadomych przyczyn wywołuje tęsknotę i żal. Żałuję że życie mija. Że skończył się każdy z tych momentów które powinien był być nieśmiertelny. I zaczyna przytłaczać ciężkie i gęste jak miód powietrze. Oklaski zaczarowanych ludzi, są w transie. I chcę słuchać dalej.

Cóż za urok i magia. Chcę tam być, usłyszeć dźwięku najświeższego, unieść się w powietrzu, poczuć te zapachy, i zatęsknić.

Edith Piaf - La Foule

No i bęc.

Pani od matematyki ostatnio z rana wyrwała mnie do tablicy i po mojej wpadce z zapisem funcji pogroziła paluszkiem Nie widzę Twojej przyszłości w matematyce rzekła.
Ja też nie. No cóż.

W każdym razie ostatnio za namową mojego szurniętego kolegi (chociaż właściwie nie namawiał ale nie mogłam być gorsza że on widział a ja nie) obejrzałam film Dreamers czy jak kto woli Marzyciele. Powiem tak, film chyba był robiony jako upust czyichś emocji i żądzy, natomiast nie odnalazłam jakiejś uderzającej i dającej do myślenia pointy. Co by nie było ostatnio na nic nie mam czasu, pogoda jest jaka jest, straszna młodzież autokarowa sikająca pod moimi oknami wprawia mnie w stan oburzenia, a mój kot zwariował. Tak samo dziadek.
W tej sytuacji jedyne co mogłoby mi poprawić humor to jakaś nowa płyta. Może jakaś klasyczna, może Sonaty Blechacza, a może coś bardziej jazzowego, może jakaś nowa Norah Jones. Pożyjemy, zobaczymy, bo jak już wcześniej zauważyłam nie mam na nic czasu a co dopiero na zakupy.
Miałam pisać o przeznaczeniu, ale nie mam czasu.

Jak farbować koszulkę.

Nie wiem jak pofarbować koszulkę. Chodzi mi o takie pofarbowanie żeby była taka w chmurki jakby. Miałam taką w dzieciństwie i chcę taką teraz.
Polecam Manu Katche Playground. Wierci dziurę w brzuchu.

Ach to życie.

Życie jest zbyt krótkie na wszystko. Na to żeby je przespać, na to żeby je zmarnować, na to żeby robić co się nam podoba, na to żeby robić tylko to co nam wolno, na to żeby żałować, na to żeby nie uczyć się na błędach. Generalnie jest bardzo krótkie. Nie wiadomo kiedy, nie wiadomo jak, człowiek się starzeje, oczywiście nie jest w  stanie sobie przypomnieć co się działo w dniach których nie pamięta, ale życie jest za krótkie aby myśleć o zapomnianych dniach. Ale zawsze można się jakoś utrwalić. Od dawien dawna ludzie znajdowali przeróżne sposoby na pozostanie w pamięci. Jednym się to udało bardziej, innym mniej, jedni mieli więcej sprytu, inni podeszli do sprawy tradycyjnie. Tak więc od zawsze na zawsze ludzie pisali wiersze, książki, komponowali muzykę, później ją nawet nagrywali. Jedni zabijali na potęge, a inni ratowali co i kogo mogli. Jedni kupowali świętość, inni starali się dosięgnąć gwiazd. Ale coś robili. Bo jak nam wszystkim wiadomo czyn jest dobry. Bo tak naprawdę, właściwie czyn to czyn, czy zły czy dobry, to czyn. Bo nikt nie będzie się zastanawiać jakim nakładem cierpienia, ale co zrobiliśmy. A my i tak kiedyś umrzemy.

Mimo to polecam życie w zgodzie z własną naturą.
Niektórym nie jest pisane bycie zapamiętanym. A co do przeznaczenia to napisze o tym kiedyś tam indziej.

Czerwony sezon.

Sezon na zaczerwienione policzki i nos uważam za rozpoczęty. Niestety ale spadki temperaturowe źle wpływają na moją twarz. Pozostaje mi nauczyć się z tym żyć.
Podczas wczorajszego spaceru po dzikich łąkach, na myśl nasuwał mi się Mickiewicz i Stepy Akermańskie. Omijam koralowe ostrowy burzanu.
Słowa mogą wyrazić więcej niż obrazy. Słowo to słowo, a obraz może zmylić. Tak samo jak muzyka. Nawet ta najpiękniejsza i najbardziej przesycona barwą może zostać źle zinterpretowana i wtedy utraci sens. A słowo to słowo. Wyraża to, co oznacza.

Wpłynąłem na suchego przestwór oceanu,
Wóz nurza się w zieloność i jak łódka brodzi,
Śród fali łąk szumiących, śród kwiatów powodzi,
Omijam koralowe ostrowy burzanu.

Już mrok zapada, nigdzie drogi ni kurhanu;
Patrzę w niebo, gwiazd szukam, przewodniczek łodzi;
Tam z dala błyszczy obłok - tam jutrzenka wschodzi;
To błyszczy Dniestr, to weszła lampa Akermanu.

Stójmy! - jak cicho! - słyszę ciągnące żurawie,
Których by nie dościgły źrenice sokoła;
Słyszę, kędy się motyl kołysa na trawie,

Kędy wąż śliską piersią dotyka się zioła.
W takiej ciszy - tak ucho natężam ciekawie,
Że słyszałbym głos z Litwy. - Jedźmy, nikt nie woła.